Derde Kampioenstitel voor Eswhite Essnow Timberley.

Op 6 maart 2016 behaalde Eswhite Essnow Timberley (roepnaam Blizzard) tijdens de internationale hondententoonstelling in Groningen, bij keurmeester dhr. J. Ebels, zijn derde titel “Beste Veteraan” bij de Saarlooswolfhond reuen. Hiermee heeft hij het laatste benodigde punt gehaald om zich Nederlands Veteranen Kampioen te mogen noemen.

Het keurrapport loog er niet om:

“10 jaar; uitmuntend type; prachtig gevormd hoofd; mooie ogen; prima oren; correct gebit; goede nek en rug; mooie hoeking voor en achter; prima benen; mooi lichaam; goede stand; voor leeftijd prima en nog moeiteloos gangwerk; goede vachtstructuur; witte kleur.”

Met deze titel is hij nu Nederlands Jeugd Kampioen, Nederlands Kampioen en dus ook Nederlands Veteranen Kampioen. Meer kampioenstitels kan hij in Nederland niet behalen en dat hoeft ook niet.

Blizzard is nu bijna 10 jaar en het is mooi geweest. Dit weekend was, zoals het er nu uitziet, zijn laatste tentoonstelling.

Omdat hij, als enig ingeschreven SWH in de veteranenklas automatisch beste Veteraan van het ras werd, werd verwacht dat wij onze opwachting maakten in de Erering. Dat hebben we geweten.

Bij binnenkomst in de erering meldt de speaker van welk ras de hond is die op dat moment voorgebracht wordt. Net als zovelen voor hem gaf ook deze speaker, de Belgische keurmeester dhr. J. de Cuyper, blijk van zijn onkunde betreffende de Saarlooswolfhond. Net als in het verleden werd Blizzard ook nu weer “uitgemaakt” voor Zwitserse Witte Herder. Je mag toch verwachten dat tenminste een keurmeester duidelijk ziet dat een ZWH er heel anders uitziet dan een SWH.

Ik was het daarom zat. Toen Blizzard aangekondigd werd als ZWH en ik de ring in moest, weigerde ik. Ik heb tot tweemaal toe dhr. de Cuyper duidelijk moeten maken dat ik toch echt een crème-witte Saarlooswolfhond aan de lijn had. Pas toen hij dat corrigeerde maakte ik mijn opwachting in de erering. Kinderachtig? Misschien, maar als je het publiek wilt vertellen welke rassen zij in de ring te zien krijgen moet je wel zorgen dat je dat correct doet.

Zoals verwacht en dus geen verrassing werd Blizzard niet bij de laatste drie geselecteerd en mochten we na zeer korte tijd de erering al weer verlaten. Van diverse kanten, waaronder keurmeesters, kreeg Blizzard vervolgens de complimenten dat hij voor een 10-jarige hond nog zo’n fantastisch mooi gangwerk had.

De ervaring met deze speaker/keurmeester staat niet op zichzelf, tenminste niet als je een crème-witte SWH hebt waarmee je tentoonstelling bezoekt. Het begon al toen ik met onze Yuka(witte Yosemite Timberley) een tentoonstelling in Leiden bezocht toen zij nog puppy was. Wijlen mevr. Brooijmans-Schallenburg vroeg toen aan mij of die kleur wel toegestaan was. Zij had notabene zelf de allereerste rasstandaard opgesteld waarin nadrukkelijk opgenomen was dat ook deze kleur voorkwam. Vanaf dat moment nam ik haar helemaal niet meer serieus als keurmeester voor de SWH.
Daarna volgden diverse buitenlandse keurmeesters, ook zij die regelmatig dit ras keuren, die bij het zien van Yuka en later Blizzard eerst nog eens de rasstandaard gingen doornemen om zeker te zijn dat deze kleur toegestaan is bij het ras. Ik kreeg zelfs een keer te maken met een Deense keurmeester die het wel helemaal bont maakte. Hij vond namelijk Blizzard “te licht van kleur”. Hoe licht moet een crème-witte Saarlooswolfhond dan zijn? Slechts één buitenlandse keurmeester heeft in al die jaren de moeite genomen te vragen om wat foto’s van de witte Saarlooswolfhonden omdat hij die wel mocht keuren maar nog nooit gezien had. Dat getuigt van het serieus nemen van het keurmeesterschap.

Duidelijk is dat ik daarom nooit overwogen heb op buitenlandse tentoonstelling onder buitenlandse keurmeesters in te schrijven. Weggegooid geld.
Duidelijk is ook dat ik groot voorstander ben van de regel dat Nederlandse rassen op Nederlandse tentoonstellingen door Nederlandse keurmeesters gekeurd worden. Je weet dan zeker dat die mensen tijdens hun opleiding tot rasspecialist in het geval van de Saarlooswolfhond leren dat er ook witte exemplaren rondlopen.

Of in de toekomst nog witte of crème-witte Saarlooswolfhonden geboren worden blijft speculeren. Voorlopig, en misschien is dat dan wel weer jammer, zal deze kleur niet meer te zien zijn op tentoonstellingen.