Eeuwen lang zijn er vele geschiedschrijvers geweest die gebeurtenissen uit het verleden hebben opgeschreven. Enkelen hebben de gebeurtenissen bewust meegemaakt en weer anderen namen het niet zo nauw om de sporen van een gebeurtenis uit het verleden uit te zoeken en waren meer geboeid in een interessant, boeiend of spectaculair verhaal. Gebeurtenissen uit het verleden op schrift stellen moet voldoen aan een onderzoek dat zo objectief mogelijk wordt uitgevoerd door de stand van zaken, feiten en gebeurtenissen van het verleden correct te achterhalen en deze feiten vervolgens recht te doen en deze gevonden feiten onpartijdig weer te geven tijdens het schrijven.
G E S C H I E D S C H R IJ V I N G of historiografie de geschreven interpretatie van het verleden.
In het laatst verschenen clubblad van december 2014 van de Nederlandse Vereniging van Saarlooswolfhonden schrijft voorzitter J. Verbeeck een in-memoriam over mw. Jeanny Braakman-Machielsen. Hierin schrijft hij: “”Ik besteed graag aandacht aan haar overlijden in dit clubblad, omdat zij ook voor de Saarlooswolfhond van een zeer grote betekenis geweest is. Jeanny woonde namelijk jarenlang op de Stougjesdijk in Oud-Beijerland als buurvrouw van Frits en Diny Pielanen. Zij was de stille stuwende kracht bij het titanenwerk dat Frits en Diny in het begin van de 80er jaren verrichtten om uit de erfenis van Leendert Saarloos een mooie, gezonde en betrouwbare rashond te fokken.“” D I T I S N I E T J U I S T ! Jeanny heeft daarin geen enkele bemoeienis gehad.
Voorzitter Verbeeck haalt 2 gebeurtenissen uit het verleden door elkaar. In 1985 ging op uitnodiging van Majoor Frantisek Rosik, uit het Tsjechoslowaakse leger en eerste voorzitter van de in 1982 opgerichte Tsjechoslowaakse Wolfhonden Club, een delegatie van het bestuur van de Nederlandse Vereniging van Saarlooswolfhonden een week op bezoek in Tsjecho-Slowakije om te zien of er een mogelijke samenwerking zou kunnen plaatsvinden tussen beide rassen. Echtgenoot Frits zou met de bestuursleden Rob en Ingrid Hofsteden de reis naar Tsjecho-Slowakije maken. Zelf ging ik niet mee daar ik de honden nooit langer dan een aantal uren alleen laat, het is altijd óf Frits óf ik maar we gaan nooit samen lange tijd weg. Bovendien had ik uit het nestje van 9 pups dat in april van dat jaar was geboren 3 puppy’s zelf gehouden en 3 puppy’s van een paar maanden oud vragen heel wat inspanning om alles in goede banen te leiden omdat al onze honden geen kennel- maar huishonden zijn. Buurvrouw Jeanny echter vond het bijzonder interessant om de wolfhonden in Tsjechië te bekijken. De deal was snel gemaakt: Jeanny mee naar Tsjecho-Slowakije en ik onze honden thuis en de Sloughi’s en Saluki’s van Jeanny verzorgen. Deze reis is een grote teleurstelling geworden daar er van kruisingen tussen beide rassen, vanwege de grote agressiviteit bij de Tsjechoslowaakse Wolfhond, van onze kant geen sprake kon zijn. De honden werden wegens hun felheid ingezet als legerhond voor de grensbewaking. Ook de gezondheid van de honden daar was schrikbarend, om over de huisvesting van de honden maar niet te spreken. De videoband van die reis spreekt boekdelen.
Na de reis naar Tsjecho-Slowakije heeft Jeanny de taak op zich genomen om de correspondentie tussen ons, majoor Frantisek Rosik en diverse andere belanghebbenden in de Tsjechenclub te voeren daar zij de talen Frans, Duits en Engels moeiteloos beheerste, zowel in woord als geschrift. Uiteraard waren- en zijn wij haar voor het verzorgen van deze correspondentie erg dankbaar!
Voorzitter Verbeeck schrijft tevens dat Jeanny jarenlang voorzitter is geweest van de Kynologen Club Rotterdam. Ook dat is onjuist. Jeanny was ERELID van de Kynologen Club Rotterdam en heeft een aantal jaren deel uitgemaakt van het bestuur als bestuurslid. Zij was MEDE OPRICHSTER en de eerste voorzitter van de Stichting Hondententoonstelling Rotterdam. Jeanny heeft een aantal jaren geleden Jan de Gids benaderd met de vraag of hij haar als voorzitter van de Stichting Hondententoonstelling Rotterdam wilde opvolgen daar haar leeftijd haar wat parten ging spelen.
Zonder Jeanny Braakman tekort te doen “van zeer grote betekenis voor de Saarlooswolfhond” is zij niet geweest, wél voor de NVOW (de Nederlandse Vereniging van Oosterse Windhonden) waarvoor zij jarenlang vele taken heeft verricht waaronder een lange periode (van 1974 tot 1981) als secretaris en zat zij in de redaktie van het NVOW-clubblad. Jeanny was een windhondenmens in hart en nieren.
Voorzitter Verbeeck laat in zijn stukje weten “wanneer we thuis rond de honden met tegenslagen geconfronteerd werden, kon ik steeds bij haar terecht” . Dat Jeanny daardoor voor de privé tegenslagen met de honden van de familie Verbeeck van zeer grote betekenis is geweest staat los van het ras en de Nederlandse Vereniging van Saarlooswolfhonden.
