Een dezer dagen werd Leendert Saarloos, geboren 16 november 1884 te Dordrecht -- de temperamentvolle voorzitter van de Nederlandse Vereniging van Wolfhondbezitters, opgericht in 1943 te Dordrecht – uitverkoren tot verdienstelijk burger van Dordrecht.
De redaktie heeft nu gemeend, dat dit heuglijke feit niet onopgemerkt voorbij mag gaan en besloot daarom (een gedeelte van de Wolfhond lag toen reeds ter perse) alsnog een pagina beschikbaar te stellen voor een levensbeschrijving van een merkwaardige, niet alledaags figuur, fokker Saarloos.
Door medewerking van vele kennissen en vrienden van de heer Saarloos slaagde de redaktie er in deze reportage, gewijd aan het leven van een nuttig man, tot stand te doen komen.

Het geschiedt maar al te zelden, dat buiten politieke successen of oorlogsprestaties, iemands verdiensten erkent of zelfs maar genoemd worden. Daarom verheugt het ons des te meer de vele, overal in den lande verspreide vrienden van de heer Saarloos te mogen mededelen, dat het fokkersinzicht, de ijzeren volharding en tenslotte het onkreukbaar karakter van juist deze man - die zo wars is van elk uiterlijk vertoon en bescheiden, met een welomlijnd doel voor de ogen (fokken van, het africhten tot het gratis beschikbaar stellen van tot blinden geleidehond afgerichte Wolfhond) zijn weg gaat – in zoverre bekroond zijn, dat de stad Dordrecht gemeend heeft hem te moeten rekenen tot haar selecte groep van de, voor de stedelijke samenleving, verdienstelijke burgers.
Nogmaals het gebeurt vrijwel nooit, dat het werk van niet academisch gevormden, laat staan het zogenaamde fokkersvernuft, waar geen onmiddellijk handelsbelang in vervlochten is, naar waarde geschat wordt. Dit feit is dan ditmaal wel geschied….. en wij menen daarom vanaf deze plaats, behalve de heer Saarloos en familie, ook de bestuurders van de aloude “Kilstad” met haar inzicht te mogen gelukwensen.

Leendert Saarloos is dan ook een merkwaardige, zeker niet alledaags figuur en is één van die, voor zichzelf lastige, naturen, die hoge eisen stelt aan de mens, het leven, de vrouw en zijn kind, de fokkerij, enz., maar vooral aan….. Leendert “himself”. Zijn levenspad is dan ook beslist niet over rozen gegaan, want van kind af aan was hij gehandicapt door slecht gehoor, een feit dat met zich meebrengt, dat tal van beroepen voor hem niet geschikt waren. Leendert Saarloos is in zekere zin te vergelijken met de door hem zo bewonderde figuur van “de grote” Charles Darwin, wiens stormen verwekkende theorie over het “natuurlijke ontstaan der soorten” juist 100 jaar geleden is gelanceerd. Darwin was immers --evenals Saarloos en de dierkundige Alfred Brehm van Brehm’s Dierenleven- door lichamelijke tekortkomingen al dadelijk bij zijn medemensen ten achter gesteld. Maar evenals Darwin en Brehm heeft Saarloos de tanden op elkaar gezet en heeft hij door zijn taaie volhouden zijn jongenswens om een groot deel van de wereld te zien toch vervuld, al ging het, om bekende redenen, niet als matroos voor de mast dan als kok in de kombuis. Toen hij eenmaal daar aangeland was, waar hij komen wilde, was het oerwoud van Indonesië of de steppen van Afrika er niet minder romantisch als exotisch om.

Enige jaren later heeft Saarloos zich weer –en wel op zijn ouderwets, d.w.z. zonder theoretische opleiding maar door “afkijken” en door zijn hoofd, ogen en handen te gebruiken- onderscheiden als zelfstandig bedrijfsleider van een elektrotechnisch bureau. Reeds toen toonde hij zich reeds een ware dierenvriend en werd door alles geboeid, van wat leeft en groeit, zoals hij zelf placht te zeggen. En toen….. ruim dertig jaar geleden…… rijpte het idee bij hem tot het scheppen van een beter, sterker en intelligenter hondentype door inkruising van ongerept wolvenbloed.
Maar ook dit “wolvenpad”, om het zo eens te noemen, was nimmer geprojecteerd door een liefelijk landschap en rozengeur en maneschijn –integendeel- omzijn eigen woorden aan te halen: “Ja, het heeft mij vele teleurstellingen bezorgd, maar toch steeds weer bleek de vreugde over de bereikte resultaten de overhand te hebben. De wolven hebben altijd mijn grote liefde gehad, hun nobel karakter heeft altijd geweldig op mijn gevoel gewerkt. Hun eerlijkheid is boven alle twijfel verheven.”

Naast een aanvankelijk grote gevoeligheid voor de zogenaamde hondenziekte , waar cultuurrassen min of meer tot resistentie toe “doorheengeziekt” zijn, behalve op talloze sterfgevallen, stuitte Leendert Saarloos als Urheber op onbegrip en onwil van….. zijn landgenoten, inzonderheid bij de officiële Kynologen, daarmee bedoelend op de liefhebbers der 208 door de internationale “rashondenbeweging”, binnen het wereldkader der Féderation Internationale Cynologique, erkende……. “andere en overige” rassen.
Het zou te ver voeren te dezer plaatse te herinneren aan de eindeloze besprekingen met de kopstukken in en van deze hondensport. Hier zij volstaan met aan te stippen dat tot diens verscheiden dr. L.A. Hagedoorn, een medestander en tevens een groot bewonderaar van de heer Saarloos, zijn eerste kruislingen, via een foto van de halfhond Barry, in zijn in het Engels verschenen standaardwerk over de fokleer heeft meegenomen.
Op een keer zeide de heer Saarloos zelf: “Ik wil openlijk erkennen dat ik bij mijn wetenschappelijk werk betreffende het fokken van de Wolfhond zeer veel steun en waardering heb gehad van wijlen dr. Hagendoorn”.
Hoe later, toen de gereserveerde doch temperamentvolle aard van deze Wolfhond, zo uitermate geschikt bleek voor de opleiding van blindengeleidehonden behoeft evenmin gereleveerd te worden. Dit is landelijk bekend.

Zelf het levenslange slachtoffer van een onvolmaakt werkend zintuig, heeft Saarloos gevoeld welk een prachtige taak hier voor hem open lag door zijn, van het licht hunner ogen verstoken medemensen dankzij welgetrainde gidshonden alvast en althans meer bewegingsvrijheid en……. zelfvertrouwen te kunnen geven.
En ook deze zijtak en neventaak heeft Leendert Saarloos met de van hem bekende energie en offerzin op zich genomen. En als er één “ding” is, dat wij zo heerlijk vinden dan is het wel NU deze woorden te mogen uitspreken en niet later…… bij zijn graf.
Want is het niet gebruikelijk mensen niet eerder te eren dan per memoriam en postuum?