DE SCHRIK SLOEG ME OM HET HART toen ik de vijftien DVD’s van de heer M. Kooren voor de dag haalde nadat ik ze jaren geleden veilig had opgeborgen. Bij het opruimen onlangs had ik immers de videobanden weggegooid daar alle banden waren overgezet op DVD. 15 DVD’s met daarop de halve geschiedenis van de NVSWH en de honden van vroeger. Leuk, dacht ik toen ik een DVD wilde bekijken en schoof de DVD met daarop het 10-jarig bestaan in 1985 van de rasvereniging dat gehouden werd in Tiel in de PC. Niets! Helemaal niets! Een hele middag geprobeerd beelden op het scherm te krijgen maar helaas was er niets te zien. Nadat ook op de DVD-speler geen beelden tevoorschijn kwamen heb ik een paar DVD’s meegenomen naar de persoon die al eerder oude banden voor mij op DVD had gezet en pfffff… gelukkig, alles bleek keurig op de DVD’s te staan!

Ties Kooren, die kort voor zijn overlijden op 83-jarige leeftijd al zijn videobanden voor mij op DVD had overgezet. Iets dat hij persé nog wilde doen toen hij wist dat hij nog maar kort te leven had.
De videobanden waar het hier om gaat zijn alle Clubmatches vanaf 1983 t/m 2003, tentoonstelling Ahoy ‘89, ’95,Winner ’89, ’92, en de Wereldtentoonstelling in Brussel waar zo’n 32 Saarlooswolfhonden waren ingeschreven. Verder de Clubdag in Arnhem en Hoenderloo, de ledenvergaderingen en bijeenkomsten van de Nederlandse Vereniging van Saarlooswolfhonden, het 10-jarig bestaan van de NVSWH in 1985, nestjes pups en veel honden van ‘vroeger’. Dit allemaal gefilmd door Ties Kooren. Wat een vertrouwd beeld was het voor ons allen: Kooren alle activiteiten filmend aan de ringen met eerst zijn teefje Brunolfa en later met de reu Imra naast hem. LOS natuurlijk, alle honden moesten op een clubmatch verplicht aangelijnd blijven behalve Brunolfa en later ook Imra want die weken geen meter van hun baasjes zijde wát er ook gebeurde.

Ties Kooren kreeg zijn eerste Europese Wolfshond van Leendert Saarloos. Gegevens over deze reu heeft Kooren nooit gekregen, hij wist niet eens hoe oud de hond was, niet uit welke ouders hij kwam, kende geen nestbroers of zussen van deze hond maar had daar eerlijk gezegd ook niet zo’n interesse voor en toen ik hem later vroeg hoe zoiets in vredesnaam nu toch mogelijk was antwoordde hij mij: “ik had een geweldige hond en voor de rest kon het me weinig schelen.”
Toen Brunolfa eind jaren ’70 als jonge hond herplaatst moest worden heb ik de heer Kooren benaderd en natuurlijk kon ze direct bij hem terecht. Bij Ties Kooren heeft Nolfa een geweldig leven gehad, altijd bij het baasje –Kooren ging absoluut nergens naar toe waar Brunolfa niet bij kon zijn- iedere dag urenlang met andere honden spelen in het Kralingse Bos, lekkere hapjes en ook nog eens stokoud geworden. Brunolfa werd geboren op 21-11-1977 en overleed op 15-jarige leeftijd in 1992.

Imra en Ties Kooren in het Kralingse Bos. Dagelijks samen urenlang in het bos waar Imra met het vertrouwde groepje honden kon stoeien en rennen terwijl baasje de laatste nieuwtjes doornam met de andere hondeneigenaars op hun vaste bankje in het bos. De urn van Imra ligt daar ook begraven.

Bijna wekelijks kwam Ties Kooren bij ons, eerst in Oud-Beijerland en na onze verhuizing naar Harmelen gingen deze bezoekjes gewoon door en natuurlijk altijd vergezeld van eerst Brunolfa en later met ook Imra erbij. De jonge reu Imra kwam terug van een gezin waar de eerste baby werd geboren en schoonmoeder voorspelde dat de baby zou worden ‘opgevreten’ door die wolf. Na dat telefoontje maar geen dag langer gewacht en Kooren verteld dat hij er een reu bij kreeg. Natuurlijk wist ik van te voren dat dit goed zou zijn. Brunolfa heeft nog een aantal jaren gezelschap gehad van Imra en Imra was dol op zijn oude teefje.
(Vanaf het moment dat Imra herplaatst was bij Ties Kooren werd er tot aan Imra’s dood jaarlijks 10 gulden overgemaakt door zijn eerste eigenaars naar Kooren op de verjaardag van Imra om voor dat bedrag iets lekkers voor hem te kopen).

Veel later toen wij naar Drenthe gingen verhuizen vond Kooren dat maar helemaal niets daar de afstand Rotterdam-Drenthe nu eenmaal niet wekelijks te doen was. Daarom gingen we het anders doen en kwamen Kooren en Imra af en toe voor een weekje naar Drenthe. Maar Ties Kooren was nu eenmaal een stadsmens en werd helemaal gek van de stilte hier dus ging ik (wat een ellende!) verplicht met hem naar het grote overdekte winkelcentrum in Emmen, naar Mediamarkt en naar de vrijdagmarkt en ging echtgenoot Frits met hem naar de Staatsbossen en heidevelden om hem mooie stukjes van het Drentse landschap te laten zien.
Als Kooren na zo’n weekje weer weg was was alle apparatuur in huis van slag daar hij overal aan knoppen en afstandsbedieningen zat te drukken en draaien waardoor er soms geen tv zender meer te krijgen was. Ook naast je in de auto probeerde hij alle dingen op het dashbord uit. Toen echtgenoot Frits weer eens met hem ergens naar toe zou gaan vroeg ik hem “heb je de touwtjes wel bij je?" Touwtjes? vroegen de beide heren, "ja touwtjes om Koorens handen vast te binden zodat hij nergens aan kan komen, zei ik.”

Toen het met de gezondheid van Kooren achteruit ging ben ik diverse keren in gezelschap van mijn teefje Linda naar Rotterdam gereden om hem te bezoeken. Het mooiste van mijn bezoekjes vond hij nog dat er dan weer Saarlooswolfhondharen op het kleed in zijn kamer lagen! Mijn hemel, wat hield hij ongelofelijk veel van ons ras en kon hij eigenlijk niet zonder Saarlooswolfhond leven.

Op een dag in oktober 2004 is Frits halsoverkop in de auto gestapt en naar Rotterdam gereden omdat Kooren mij belde dat het niet goed met hem ging. Ik heb toen onmiddellijk telefonisch contact opgenomen met de huisarts van Kooren en die was dan ook bij hem aanwezig toen Frits in Rotterdam arriveerde. Toen alle rompslomp veel te lang ging duren heeft hij er voor gezorgd dat Kooren metde ambulance naar het ziekenhuis in Capelle a/d IJssel werd gebracht alwaar hij direct werd opgenomen. Nadat alles in het ziekenhuis geregeld was is Frits van daaruit terug gereden naar huis.

De zondag daarop was er de clubmatch van de NVSWH waar ik met een aantal honden had ingeschreven. Daarom heb ik een lid van de NVSWH die in Schiedam woonde en die Ties Kooren net zolang kende als ik, gevraagd die zondagmiddag op bezoek te gaan bij Kooren. Toen zij in het ziekenhuis aankwam ging Kooren zienderogen achteruit en bleef hij haar maar vragen en er bij haar op aandringen dat zij mij moest bellen dat ik naar hem toe moest komen. Helaas had ik in 2004 nog geen mobiele telefoon en de naam of het telefoonnummer van de betreffende hal waar de clubmatch werd gehouden wist zij niet. In haar bijzijn is Ties Kooren die zondagmiddag overleden. Toen wij laat in de middag thuiskwamen met de honden vond ik op het antwoordapparaat de boodschap van het ziekenhuis dat de heer Kooren was overleden.
De volgende dag hebben wij de begrafenis en alles wat daar verder bij komt kijken geregeld. Diezelfde week hebben wij Ties Kooren, in zijn wolven-’t shirt waar hij zo trots op was, naar zijn laatste rustplaats gebracht.

De wereld was een goed en eerlijk mens die met heel zijn hart van onze Saarlooswolfhonden hield verloren.

Ties Kooren op de plek in het Kralingse Bos waar hij de urn van Imra heeft begraven waar Imra jarenlang zoveel plezier met soortgenoten heeft gehad.

Diny