Geen kynologisch, zelfs geen hondenverhaal maar om te laten zien dat de appel niet ver van de boom is gevallen, iets over mijn vader die in 1933 mede-oprichter was van de duiven vereniging P.V. “de Snelvlucht”.
En daarvan tot aan zijn dood op ruim 93-jarige leeftijd Erelid is geweest.
Zolang als hij heb ik het met de Saarlooswolfhonden niet volgehouden: bijna 40 jaar na de oprichting van de Nederlandse Vereniging van Saarlooswolfhonden heb ik in 2012 mijn lidmaatschap opgezegd, terug naar af zogezegd want de Saarlooswolfhonden in mijn leven begon met mijn eerste Wolfhondpuppy Timber in 1973, hij was rasloos, had geen officiële stamboom en van een rasvereniging was nog lang geen sprake.

Het komt allemaal door facebook. Mijn facebook wil ik graag zo klein mogelijk houden, geen 200 of meer ‘facebookvrienden’ maar ‘vrienden’ die familie, kennissen of mensen waarmee vriendelijke contacten zijn onderhouden vanwege de door mij gefokte Saarlooswolfhonden, vanuit onze vorige woonplaatsen en anders. Een tijdje terug kwam er een vriendschapsverzoek van Leny van Eygen. van Eygen???? Ken ik niet dacht ik. Toevallig zag ik dat zij in Bodegraven woont dus nog eens diep nagedacht maar nee, er viel geen muntje. Ken jij ene Leny van Eygen? vroeg ik zus Riet toen ik haar aan de telefoon had. “Ja natuurlijk, en die ken jij ook. Haar vader is Jan Sterk die samen met Pa de postduiven vereniging ‘de Snelvlucht’ heeft opgericht!” zei ze.
Leny Sterk, natuurlijk kende ik die van vroeger alleen……. ik kende er twee! Dochter Leny van Teun Sterk en dochter Leny van Jan Sterk! Na even doorpraten wist ik om welke Leny het ging, de dochter van Jan die samen met mijn vader in 1993 werd onderscheiden als Ridder in de orde van Oranje Nassau voor hun grote verdiensten ten aanzien van de postduiven vereniging.

In het jaar 1933 in het midden der crisisjaren besloten een aantal postduivenhouders te gaan onderzoeken of er voldoende belangstelling zou zijn voor een postduivenvereniging in Bodegraven.
Aan een oproep, gedaan bij advertentie in de Bodegraafse Courant, gaven een zevental personen gehoor.
Aan het einde van een bespreking besloten een viertal duivenliefhebbers tot oprichting over te gaan. In die tijd echter schreven de reglementen een minimum aantal van vijf leden voor, om te kunnen overgaan tot het accepteren van de aanmelding. Het geluk was met de initiatiefnemers. Willem Degenhardt, reeds postduivenliefhebber te Waddinxveen en in die periode kennis hebbende aan een “Bodegraafse schone” nam het besluit om lid te worden, waardoor aan de reglementaire voorwaarden was voldaan.

Op 29 oktober 1933, ziet de Bodegraafse Postduivenvereniging “de Snelvlucht” het levenslicht, waarvan de volgende heren het bestuur vormden: W. Degenhardt, C. Oostveen, T. Sterk, L. Wolswijk en J. Zeilstra.
Afgesproken contributie was 0,25 cent per week (daar kocht men in die tijd ook b.v. een pakje goede sigaretten of twee witte broden voor!).
Het voordeel van het lidmaatschap van de heer Degenhardt was dat deze man wist, welk materiaal moest worden aangeschaft.

Vanaf 1934 is het vliegprogramma gespeeld tot en met 1939.
In 1940 kwam na enkele vluchten aan de sport een einde door de inval van Duitsland, hetgeen de aanvang van de 2de wereldoorlog betekende. Opvallend bij het bevel tot het doden der duiven was de houding van de toenmalige burgemeester de heer van Dobben de Bruyn. Aan een ieder die weigerde zijn duiven te doden kreeg het advies: ‘Laat ze dan in ieder geval voorlopig even niet uitvliegen!’. Eenmaal door het Duitse leger bezet, mochten overgebleven postduiven via een aanmelding (ter verkrijging van het voer) weer wel gehouden worden tot het jaar 1942. Toen kwam ‘op straffe van’, het bevel tot liquidering van alle in Nederland aanwezige postduiven, behalve een aantal ‘top’duiven, welke in quarantaine zijn gehouden in enkele dierenparken.
Ook waren er mensen die het risico namen en enkele duiven verborgen hielden. Op de proeftuin van Turkenburg zwaaide de heer P. Mijderwijk de scepter. Deze man zorgde ervoor dat in drie hokken, geplaatst op het terrein, een aantal duiven gedurende de gehele oorlog in Bodegraven behouden zijn gebleven en na mei 1945 onderling zijn verdeeld.

Reeds in 1946 is opnieuw deelgenomen aan de wedstrijden, meerdere mensen hadden duiven. Bovendien kwamen de leden T. de Jong en T. Sterk door relaties weer spoedig in het bezit van een aantal duiven en is er weer vol enthousiasme aan de concoursen deelgenomen en met groot succes.
Gedurende de gehele geschiedenis van de “de Snelvlucht”, hebben dominerende spelers in Kring Gouda-Afdeling C (Zuid-Holland) ook Nationaal en Internationaal, de naam van “de Snelvlucht” uit Bodegraven, op indrukwekkende wijze bekendheid gegeven, tot vandaag aan de dag toe.

Had de vereniging eerder een voor die tijd goed houten lokaal, in belangrijke mate overeind gezet door allesdoener Willem Degenhardt.
In 1985, zijn door vele leden buitengewone prestaties geleverd in het belang van de vereniging. Door uitbreiding van het bedrijf Schuitema, is in zeer goed overleg het verenigingslokaal afgebroken en via een uitstekende bouwcommissie door de vereniging een riant houten lokaal aangeschaft kunnen worden.
Hiervoor hebben velen zich bijzonder ingezet, geanimeerd door het bestuur hebben leden zich beschikbaar gesteld en gewerkt in o.a. de bouwcommissie en de Loterijcommissie.
Vanaf 1986 heeft de schitterende accommodatie bijzonder inspirerend op de leden gewerkt. Prestaties welke bij regelmaat van hoog gehalte zijn geweest, zijn steeds geaccentueerd, ‘top’uitslagen op Internationale vluchten en Generale Kampioenschappen volgden elkaar bij grote regelmaat op.

Was mijn vader al heel lang Erelid van P.V. “de Snelvlucht”,
in 1993, bij het 60-jarig jubileum kregen hij en mede-oprichter
Jan Sterk de Ridderorde opgespeld door de burgemeester van Bodegraven.

Op de receptie, die ter gelegenheid van het jubileum werd gehouden, werden de leden
Jan Sterk (73) en Willem Degenhardt (87)
onderscheiden als Ridder in de orde van Oranje Nassau.

Teun Sterk (77) –midden- vierde zijn 60-jarig jubileum als lid van de vereniging.

Uit het Dagblad “Rijn en Gouwe” :
BODEGRAVEN- De Bodegravers J.T. Sterk en W. Degenhardt hebben uit handen van burgemeester Brugman van Bodegraven de Eremedaille verbonden aan de Orde van Oranje-Nassau ontvangen.
Jan Sterk is voorzitter van de Bodegraafse postduivenvereniging ‘de Snelvlucht’ die deze maand haar zestig-jarig bestaan viert. Willem Degenhardt is één van de grondleggers van de Vereniging.

Anekdotes
Willem Degenhardt:
- door ons allen bijzonder gerespecteerd wordt,
- hij ondanks zijn hoge leeftijd bijna alle weken komt assisteren bij het ‘klokinslaan’,
- dit vooral doet om zeker te zijn dat de klok van Herman ‘mee gaat’.

Jan Sterk:
- in de tijd van ‘bij een ander moeten klokken’ de spoorbomen gesloten aantrof.
- meerdere clubleden stonden met de gummieringen te wachten op het openen van de spoorbomen,
- Jan toen over de spoorbomen sprong en voorsprong haalde,
- daardoor eerder op de uitslag kwam te staan.

In een van de brieven (dit jaar 80 jaar geleden!) die ik vond van mijn vader aan zijn ‘Bodegraafse schone’, schrijft hij:

“Waddinxveen, 22 Mei 1933.
Nu wilde ik je vragen of je misschien zin hebt om Dinsdagavond die duif van Hulscher uit Bodegraven te komen brengen want het hok is zowat klaar en we hebben die duif verschrikkelijk hard nodig maar ik heb geen tijd om hem te komen halen. Als je hem komt brengen (wat ik wel hoop) dan kan je hem wel in een schoenendoos achterop de fiets binden, als je maar niet vergeet er een paar flinke gaten in te doen anders kom je hier aan met een dode duif. Als je niet komt Alie dan kom ik donderdagmiddag vroeg omdat ik woensdagavond moet voetballen.”

Mijn moeder kennende is ze vast wel met de betreffende duif achterop haar fiets van Bodegraven naar Waddinxveen gereden.

Diny Pielanen-Degenhardt