Onze Saarlooswolfhonden bereiken steeds vaker een zeer hoge leeftijd
Hoe oud is “ouder ”?
Dat hangt af van het ras en van het individuele dier. Grotere rassen worden meestal sneller oud dan kleine rashonden. In het algemeen geldt dat vanaf 8 jaar voor een middelgrote hond en vanaf 5 á 6 jaar voor een grote hond dat van ‘ouder’ wordt gesproken.
Gelukkig vallen de Saarlooswolfhonden al vanaf de erkenning van dit ras in 1975 als Nederlandse Rashond buiten bovenstaande maatstaf. Een Saarlooswolfhond van 5 jaar oud is voor ons als eigenaar nog een jonge hond die nog een lang leven voor zich heeft.
INGA IVANA TIMBERLEY
DE LANGST-LEVENDE SAARLOOSWOLFHOND OOIT
Het "langst-levende-Saarlooswolfhond-record" stond op naam van 'Timber v.d. Kilstroom', die geboren in 1973, de respectabele leeftijd heeft bereikt van 15 jaar en 9 maanden.
Veel van Timber's nakomelingen uit de "Timberley"-lijn hebben de leeftijd van rond de 15 jaar bereikt.
In december 2005 overleed Ianov Iruschinski Timberley de nestbroer van Inga op de leeftijd van 15½ jaar.
Op 16 januari 2007 overleed Inga, 16 JAAR EN 6 MAANDEN OUD.
Inga Ivana Timberley is daarmee tot op heden de langst-levende-Saarlooswolfhond-ooit.
Eigenaresse van Inga was de kunstenares Cora van Antwerpen die bovenstaande, mooi ingelijste, tekening voor mij als fokker van Inga maakte toen Inga 6 maanden oud was.
Inga werd geboren op 4 juli 1990 uit:
Ned.Int.Kamp. Harlath Handrasof van Asthado W '89 WK '91
en
Walewska Wirini van Hoeve Welgelegen Jw/JWW '85
Tijdens de in 2006 gehouden ledenvergadering van de NVSWH werd de schijnwerper ook even gericht op Inga Ivana Timberley. Bij die gelegenheid was Inga precies 16 jaar en 4 dagen oud en nog altijd kerngezond, en vitaal genoeg om een nieuw ouderdomsrecord stevig te verankeren.
De trotse eigenaresse van Inga, Cora van Antwerpen, was speciaal gekomen om iedereen deelgenoot te maken van dit heuglijke feit. Een ouderdoms record mag dan wel een 'gelukstreffer' zijn, maar wordt toch gevestigd door een goed fokbeleid en een topverzorging op ieder facet die het lichaam vraagt. Zowel Cora als Inga zijn bij die gelegenheid in het zonnetje gezet met respectievelijk, een bloemetje, flesje wijn, en een levensgrote worst.
Over de dekking en de geboorte van het nestje waaruit Inga komt
schreef mijn echtgenoot Frits eens onderstaand stukje:
Mijn gedachten gaan terug naar het jaar 1990.
Walewska Wirini van Hoeve Welgelegen, een mooie, rastypische wolfsgrauwe teef woonde vanaf puppy van 9 weken oud op een verzorgingsadres bij leden in Alblasserdam en stond op de nominatie om haar aandeel te leveren in het veredelings-proces binnen de verenigingspopulatie. Als partner werd de prachtige bosbruine reu Harlath Handrasof van Asthado uitgekozen. Toen het moment daar was werd er een etmaal lang geprobeerd een dekking te bevorderen, echter in dit stadium zonder succes. De reden van het niet lukken van een dekking, laat zich soms raden. De ingrediënten van het weidse waterrijke boerenland rond Alblasserdam leken weliswaar ideaal, maar het instinct van de honden bepaalde anders. Toen ik in de loop van de dag op de hoogte werd gebracht van de mislukte poging om tot een dekking te komen, leunde ik op ervaring en liet Harlath, de reu, de terugreis naar Sittard aanvaarden. Mijn boodschap was; geef de honden thuis nog geen eten, en laat ze lekker uitrusten voor een nieuwe poging. Zodra ik de winkel (wat eerder) had gesloten reed ik rechtstreeks door naar Alblasserdam om Walewska op te halen en trapte daarna het gaspedaal stevig in richting Sittard.
Ik had ervaring met dit soort honden, en daar aangekomen ging mijn belangstelling uit naar plekjes in het Limburgse bosgebied waar de reu vertrouwd was. Een dekking komt namelijk altijd wel tot stand als alles klopt, hetgeen de honden ook toonden.
Aangekomen bij de favoriete wandelplek zag je de verandering voltrekken en een half uur later gingen wij voldaan richting huis, het gevoel hebbende dat de dekking succesvol was. Een dekking uit het boekje dus, maar de spanning was er niet minder om of er zich nieuw leven zou aanbieden.
Na een viertal weken kwam het verlossende bericht; de echo meldde een aantal bevruchte eicellen. In die dagen was het bijna een vanzelfsprekendheid dat ik bij de bevallingen aanwezig was. Op het binnenkomende telefoontje dat de temperatuur dalende was en de geboorte cyclus dus in volle gang was, reisde ik tijdig af. Ik herinner mij als de dag van gisteren dat ik Walewska, de aanstaande moeder, aantrof en grote onrust etaleerde en wat wensen had alvorens aan een vlotte bevalling wenste te gaan beginnen. De werpkist werd door Walewska resoluut afgewezen en dan kun je de benodigde weeën wel vergeten.
Ik volgde van minuut tot minuut wat zich in het lichaam voltrok en bezinde mij erop hoe Walewska te paaien. Haar gedrag was een schoolvoorbeeld van de natuurhond die onbehagen voelde voor de entourage. De bank verraadde de hondenplek waar vele slaapjes geslapen waren en voorzichtig polste ik het baasje. We knipten een aantal vuilzakken open en over deze plastic bescherming kwamen doeken en zelfs een gordijn werd eraan opgeofferd. Walewska nestelde zich voldaan op de bank en de rustig wordende aanstaande moeder liet tevredenheid blijken en na drie kwartier droogde ik na enkele forse persweeën de eerste boreling. Na het stimuleren van de bloedsomloop en een krachtig ademen werd de pup door mij in de werpkist gelegd en Walewska vervolgde de rest van de geboorte van haar pups cum laude in de werpkist.
Walewska, een voorbeeld van de natuurhond die de Saarlooswolfhond is: zowel bij de dekking als bij de geboorte gaf zij aan wat ze niet wenste. In het volle vertrouwen het beste te beogen, kan er toch veel mis gaan; de plaats van de werpkist, aan welke kant is de uitstap opening, ofwel is er een vreemde geur in het geding. Ook moet je het accepteren als de teef het baasje als storende factor niet bij de werpkist wil hebben. Zaken om serieus te nemen wil men de ongeboren pups niet in gevaar brengen.
Keren wij terug naar het heden dan is er de onvergetelijke notering dat dit nestje van Harlath en Walewska recordhouders registreerden, Inga werd, wat leeftijd betreft, heel lang bijgehouden door nestbroer Ian, die op 15½jarige leeftijd in december overleed. Ook Walewska zelf bereikte de leeftijd van ruim 15 jaar.
Dit nestje pups was een belangrijke stap voorwaarts in het homogeniseringsproces, de levensverwachting kennen we inmiddels.
 |
||||
|
juni 1990 Walewska met haar pups
-5 reuen en 3 teven- |
||||
Ian
|
bosbruin
|
Iris
|
bosbruin
|
|
De 8 puppy’s heb ik opgehaald toen ze 6 weken oud waren omdat we dat onderling hadden afgesproken, de laatste 3 weken zo’n nest puppy’s verzorgen is namelijk de drukste tijd mede doordat dan je huis wordt overstelpt door bezoek die de puppy’s willen bekijken en natuurlijk de regelmatige bezoekjes van de toekomstige eigenaars.
Vier pups uit dit nest zijn gebruikt voor de fokkerij: Ivarov, Ingvar, Ilya en Iris.
Uit deze nakomelingen van Walewska en Harlath zijn geweldige Saarlooswolfhonden geboren.
“Het is een herinnering zoals zo velen
maar deze ene laat mij niet los”
Toen Impression Iris Timberley in 1993 gedekt werd door Yoshua Yannick Timberley en vier weken later drachtig bleek te zijn, wist ik al dat ik persé een teefje uit deze combinatie wilde hebben. Zes reutjes en één teefje werden er geboren. Zelfs al waren er 6 teefjes en één reutje geboren had voor mij de keus niets uitgemaakt. Vanaf dag één was ik tot over mijn oren smoor verliefd op dat pittige, wonderschone bosbruine teefje dat daar tussen haar 6 broertjes parmantig haar ‘mannetje’ stond en zich niet door al die kerels liet wegduwen bij de beste tepel.Negen weken oud was ze toen ik haar ging ophalen. Thuis had ik een ‘kinder’-box puppy-veilig gemaakt en puppy Baroucheynne Bazrani Timberley bij thuiskomst daar gelijk ingezet zodat ik de volwassen honden even kon begroeten. Toen ik weer de kamer in kwam liep ik naar de box die…. leeg was. Geen puppy. Roepen, op de knieën het huis rond om onder stoelen en banken te kijken, niets! Gajouchka, Latja en Rieneke de kamer ingestuurd en deze drie hondenmeisjes liepen in één streep door naar een oude ‘honden fauteuil’ in de hoek van de kamer waar blij, blij, blij, puppylief aan de onderkant uitkroop. Er bleek een scheur in de bekleding onderkant zitting en door die opening was dat kleine ding ín de stoelzitting gekropen. De eerste belevenis met ons ‘blondje’ Cheynne dat dagelijks een vervolg kreeg met rare, lieve, hartverwarmende fratsen in de 15½ jaar die we met haar hebben mogen samenleven. Een dik boek kan ik over dit bosbruine wereldwondertje schrijven……. Tot op de dag van vandaag is deze Saarlooswolfhond in mijn gedachten, wat er zich dagelijks ook voordoet altijd is daar wel iets ‘Cheynne-achtigs’ aan. Leuke dingen, blije dingen, droeve dingen, rare gekke dingen, hartverwarmende dingen, stomme dingen…. altijd zie ik dat lieve, pientere blonde koppie voor me.
Op 16 augustus 2008 hebben we Cheynne moeten laten inslapen 15 jaar en 6 maanden oud.
Ingvar en Tamarinde was voor mij een droom combinatie. Maar ja, we hebben Saarlooswolfhonden en die maken het zelf wel uit.
Vanuit België was teefje Tamarinde naar Harmelen gekomen en ook de reu Ingvar was vanuit Noord Holland aanwezig dus liepen we met de twee toekomstige ouders van een nestje puppy’s naar een rustig plekje achter de boerderij. Alle honden in en om het huis zó opgeborgen dat ze het prille echtpaar niet konden storen en zó dat ze het dekkingsfeestje van Ingvar en Tamarinde niet konden zien want om tijdens de koppeling in het wolvengehuil van negen wolfhonden te moeten staan en de gekoppelde reu en teef dan rustig te laten blijven leek mij niet handig.
Maar hoe goed wij die dag ook stinkend ons best deden, er werd die dag door mijn favoriete koppeltje niet gedekt.
Ook hier is ’s avonds met Tamarinde een autorit naar Noord Holland ondernomen en net als met Harlath en Walewska was de dekking die avond zo gepiept.
 |
Negen weken later werden er pups geboren en ook hier pakte ik telkens weer dezelfde pup die ik niet meer wilde los laten: Thibotin Taranak Timberley
|
|
