Vroeger, héél, héél, héél vroeger, heeft de heer van Rhijn mij eens verteld dat hij tijdens het autorijden zijn Saarlooswolfhond was verloren. Op een druk kruispunt in Dordrecht schoten plotseling de achterdeuren van zijn bestelauto wagenwijd open en zijn teefje rolde over het wegdek. Gelukkig liep het nog redelijk goed af, buiten de diepe schaafwonden, builen en bulten mankeerde zij wonder boven wonder niets.
Van dit verhaal ben ik toen behoorlijk geschrokken, stel je voor dat zoiets op de snelweg zou gebeuren; daar moet je toch niet aan denken! Nadien heb ik de leden altijd gewaarschuwd dat van Rhijn dit was overkomen.
Regelmatig plaatste ik bij het maken van de clubbladen voor de NVSWH al onderstaande waarschuwing over de Renault Kangoo met dubbele achterdeur.

Toen ik, inmiddels al jaren geleden, in het clubblad van de VDH met daarin het artikel 'Hoeveel engelen heeft een hond?' las, moest ik er niet aan denken dat iemand zoiets zou overkomen.
In het bewuste artikel gaat het over een 'hondenaanhangwagen' en ik weet dat die dingen door Saarlooswolfhonden-eigenaars gelukkig nooit worden gebruikt en dat, zoals het hoort, onze Saarlooswolfhondjes met hun kont op het dikke pluche van de achterbank of op wollen dekens en/of matrasjes achter in de auto worden vervoerd. Maar dat de achterklep of deurtjes van de auto onder het rijden kunnen open gaan, blijft een afschuwelijke gedachte. Daarom hieronder het verhaal van de Duitse herder Ivor.

Diny

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

Hoeveel engelen heeft een hond?

Een aangrijpend verhaal van P. de Brabander en zijn Duitse herder lvor.

Iedere keer als ik een jonge pup zie, kom ik in de verleiding om hem mee te nemen. Maar ja, wij trainen al met onze drie honden (twee Amerikaans-Canadese Witte herders, en een Duitse herder, Jannet van 4 jaar). De avonden dat ik vrij ben zijn op één hand te tellen en vaak heb je dan nog andere bezigheden.  

Verliefd

Deze pup had ik al eens gezien bij het uitzoeken van een pup voor iemand anders. Ik was meteen verliefd op hem. Ondanks het feit dat hij in het beginstadium met de fles bijgevoerd moest worden -hij was de kleinste van het nest- flaporen had, kon vechten om zijn vreten, was ik in één oogopslag gek op hem. Vanaf de eerste dag dat hij bij me was, week hij ook geen meter van mij af. Logisch zullen sommige zeggen, dat is normaal voor een pup. Maar dit was anders. Dat moet je voelen en zien.

Charme

In de eerste weken hoopten wij (de fokker en ik) natuurlijk dat zijn oren alsnog gingen staan. Maar nee hoor, hij bleef die flappen houden. De fokker vertelde mij dat er meer honden waren waarvan de oren pas na het wisselen gingen staan. Ik zelf vond het niet erg, want Ivory kreeg toch een bepaalde charme over zich. Velen dachten dan ook dat het een teefje was. Maar goed, met deze kanjer wilde ik dus de sport in, VZH - IPO enz, enz. Het appél ging redelijk. Het speuren was bij tijd en wijlen zwaar, maar hij voelde zich opperbest en het ging ook fantastisch als hij de pakwerker zag. We draaiden allebei lekker, hij bleef flaporen houden, groeide lekker door en ging prima tot 10 juli jongstleden.

Band

Ongeveer één keer in de vier weken heb ik contact met de fokker. We hebben altijd gezegd: "Ivory blijft bij ons, ook als er binnen een jaar iets met hem aan de hand is". De band met het hondje is zo groot en drie keer anders dan bij mijn andere hond, Kenjiro. Ook hoe Kenjiro met lvory omgaat en alles wat er zich binnen onze roedel afspeelt maakt dat ik deze hond nooit weg doe.

Foto

Op 8 juli hadden wij een afspraak met de dierenarts om een röntgenfoto van de heupen van Ivory te laten maken. Dat kwam goed uit, want de vader van onze fokker moest ook met zijn hond naar de dierenarts. De stemming was gezellig en er werd danig gelachen om Ivory's gedrag toen de narcose zijn werk deed. Het was een echte ja/nee-knikker, want inslapen wilde hij niet. Maar tenslotte viel hij op mijn schoot in slaap. De foto werd genomen en na goed 20 minuten was de foto klaar. lvor lag nog in een diepe rust op de tafel. De stemming voor de foto was opperbest.

Huilbui

Even later kwam de vader van onze fokker met een enkele traan de spreekkamer uit.. Toen onze fokker naar binnen werd geroepen keken we elkaar aan en een bang vermoeden kwam al boven. Ik werd lijkwit en met de minuut stiller.
Fanny, mijn vrouw, ondersteunde mij met de woorden: "Als het is wat wij vermoeden, Ivory blijft bij ons". Na enige tijd moesten ook wij binnen komen. Daar liet de dierenarts aan de hand van de foto zien wat er aan de hand was. Inderdaad, Ivory had zware HD. Een huilbui volgde. Ik uitte me, met tranen in de ogen, door te roepen "waarom hij?"
Mijn plannen om in de sport door te gaan gingen nu in rook op. Als ik toch door zou gaan in de sport, zou ik nog hooguit anderhalf jaar van hem kunnen genieten. Zou ik alleen doorgaan met speuren en Ivory verder zien als huishond, dan zou ik nog 5 á 6 jaar met hem samen kunnen zijn. Toen wij naar buiten gingen sloot de fokker zijn armen om me heen, maar woorden konden geen troost brengen.

Kans

Fanny heeft nog aan de dierenarts gevraagd hoe het nu kwam. Volgens de dierenarts waren er diverse mogelijkheden. Omdat zij ook bij het werpen van het nest aanwezig was heeft zij gezien, dat Ivor als allerlaatste eruit kwam, achter bleef in de groei, flaporen bleef houden, enz. Haar mening was dat er lichaamsgroeiachterstand is geweest in de periode in de baarmoeder. Hij had maar 5% levenskans bij de geboorte, maar door algehele inzet en bijvoeren kreeg hij toch een kans. Deze kans geef ik hem nog steeds.

Deur open

Toen wij 's avonds bij de fokker wegreden moesten we ergens bij een stoplicht stoppen. Fanny draaide de bocht om en zag één van de deurtjes van onze hondenaanhanger openstaan. Wij stopten en inderdaad was het de deur van Ivory.
Terug kijkend naar de kruising zagen we Ivory aan komen lopen. Voor het rode licht keek hij rond en op mijn fluitje kwam hij op z'n dooie gemak aanlopen. Op zijn deur kwam meteen een borgpen te zitten en tot aan de camping ging alles goed.

Uitgestapt

Later, bij vrienden op onze camping, waren deze belevenissen natuurlijk het gesprek van de avond. De volgende dag zouden wij de middag met onze fokker doorbrengen. Rond half elf vertrokken we richting Nederland. De afstand vanuit Duitsland naar Doesburg is ongeveer 400 km. Meestal halverwege, in Soest, maken we een kleine stop om de honden te laten plassen, water te geven en natuurlijk is er dan koffie met wat er bij voor onszelf. Tegen één uur werd er achter ons met lichten geseind. Omdat we ongeveer 90 km/u reden, konden we de wagen snel op de vluchtstrook zetten. De man vroeg of wij honden vervoerde. "Ja, was ons antwoord". Nou dan konden we terug. Ivory's deur stond los ondanks een stevige borgveer. Hij is toen in goed vertrouwen bij een snelheid van 90 km/u uitgestapt.

Pikkedonker

Ik heb een riem gegrepen en ben als een gek, hard hollend, terug gerend langs de snelweg. Fluitend en roepend holde ik door, terwijl er van alles door mijn kop speelde. Zou ik hem nog terug vinden? Ligt hij niet ergens gewond langs de weg? Het is met geen pen te beschrijven wat je zelf op dat moment voelt, wat er door je hoofd gaat. Ik denk dat alleen mensen die een dergelijke ervaring hebben gehad, mij zullen begrijpen. Mijn stem werd minder, mijn fluitje bleef stokken, tot enkele malen belandde ik languit op het wegdek. Het was pikkedonker en je zag alleen iets als een tegemoetkomende vrachtwagen groot licht gaf. Wat ook door mijn kop speelde was de gedachte dat ik toch niet op zo'n manier van mijn hond zou afkomen. Dat had mijn Ivory toch niet verdiend! Dit gaf mij de innerlijke moed om door te rennen.

Uitgeput

Na ruim drie kwartier hollen lag ik uitgeput in tranen over de reling van de weg. Naar adem happend, met droge lippen en mond spookte het door mijn kop: "ik verlies hem". Dat gaf mij de kracht om nog verder door te gaan. Op dat moment beet er plotseling iets in mijn broek. Huilend knielde ik neer. Daar stond mijn kleine Ivory, blij als hij was sprong hij bovenop mij. Samen hebben wij op de vluchtstrook liggen rollebollen in het grote licht van de voorbij gaande vrachtauto's, die luid toeterend langs stoven. Na het rollebollen keek ik Ivory na. Op een iets hinkende voorpoot en schaafwondjes na mankeerde hij niets. Een "godswonder" kan men wel zeggen. Hoelang hij zelf al gelopen had weet ik niet.

Politie

Maar nu moesten we nog terug. Al springend en bijtend liepen we terug. De hond had dorst, maar ik had geen water bij me. Onder het lopen likte hij af en toe mijn speeksel weg van de hand. Toen we een tijdje gelopen hadden kwam achter ons de Duitse politie aanzetten. Men vroeg mij wat ik aan het doen was. Met een droge tong zei ik dat ik mijn hond aan het uitlaten was. Ze begrepen dat dat niet waar was en in mijn beste Duits vertelde ik daarna wat er was gebeurd. De bestuurder stapte toen onmiddellijk uit en onderzocht Ivory, die kwispelend zijn gezicht stond schoon te likken. Ook deze politie agenten zeiden dat ik heel veel geluk had gehad en dat de hond "engeltjes" had gehad. Voor hetzelfde geld had er een auto achter ons gereden die de hond aan- of doodgereden had. De hond had bij zijn val wel alle ledematen hebben kunnen breken, hij had in paniek op de weg kunnen blijven liggen, opgelopen zijn en daardoor een ongeluk veroorzaakt hebben. Ze vonden het een groot wonder en zouden doorrijden om Fanny op de hoogte te brengen dat ik eraan kwam.

Lichtseinen

Fanny stond nog steeds in de hoogste spanning op de vluchtstrook te wachten. Het laatste half uur seinde de vrachtauto's wel, alleen zij wist niet wat daar de betekenis van was. Ze had ondertussen wel familie en goede kennissen op de hoogte gebracht van het gebeurde. Toen Ivory en ik terug liepen heb ik gemerkt dat wanneer een auto zijn licht opzette de hond in de berm ging lopen of onder de vangrail kroop.
Na enige tijd kwamen we weer bij Fanny aan. Het was inmiddels al aardig licht geworden. lvor dronk twee bakken water leeg en wilde gewoon weer in zijn hok terug. Dat deden we dus niet. Eerst moest het een en ander toch veranderd worden. Gelukkig hadden wij een bench in de auto staan en daar ging hij in totdat we thuis waren. We waren allebei dolblij dat hij weer terug was en dat hij op het eerste gezicht niets mankeerde.

Rustig

Thuis aangekomen hebben wij Ivor heel uitgebreid bekeken. Hij trok toch iets met zijn linkervoorpoot. Er was iets van een van de teenkussentjes af en hij had op een paar plaatsen schaafwonden. De volgende dag ben ik met hem, uit voorzorg, naar de dierenarts gegaan. Daar constateerden men een licht ontwrichte, licht gekneusde linkerschouder, maar verder had hij toch echt niets.
Hij kreeg wat pijnstillers en spierverslappers. De dierenarts stond ondertussen met open mond aan te horen wat er eigenlijk was gebeurd. Ook zij zei dat deze hond engelen heeft gehad. Het kon niet anders ......
Ivory moest het rustig aandoen, maar leg dat zo'n jonge hond en ook de andere honden maar eens uit! Thuis aangekomen werd er dan ook weer gedarteld en gerend. Ivory weet zelf z'n grens en gaat dan uitgebreid voor de deur liggen. De andere honden houden dan ook meteen op met spelen en liggen dan vlak naast hem of toch wel ergens in de buurt.

Ik hoop beste lezers dat niemand de uurtjes die Fanny en ik mee hebben gemaakt ook beleven. Want ik kan je wel zeggen dat je hart twee keer zo snel slaat en er heel wat door je hoofd speelt. lvory is inmiddels weer de oude en we gaan hem nu opleiden tot speur/zoekhond menselijke geur, althans als hij dit lichamelijk aan kan. En anders blijft hij gewoon bij ons, zeker na alles wat we met hem hebben meegemaakt.