“Op een zondag in april ‘s morgens om 9.00 uur op Nederland 3 wordt het uitgezonden.” Met die boodschap vertrokken wij uit de Staatsbossen bij Drouwenerzand waar de cameraploeg van de NCRV Myrthe en Ivar hadden gefilmd terwijl zij in het bos een meisje moesten volgen.
Op een dag werden we door de NCRV gebeld met de vraag of we voor het programma Willem Wever met een Saarlooswolfhond naar een hunebed in de bossen van Drouwen wilden komen. Op de afgesproken dag ben ik met Ivar naar Ruud gereden die al klaar stond met Myrthe en gevieren zijn we toen richting het bos vertrokken. Binnendoor waren we na een kwartiertje al op de plaats van bestemming maar verder was er geen levende ziel te bekennen. Myrthe vond dit uitje geweldig, met hoge sprongen verdween ze tussen de bomen om daarna in volle vaart weer naar ons toe te rennen. Ivar heb ik aan de lange lijn maar bij me gehouden één ree en de filmploeg zou voor niets zijn gekomen.... Toen Ruud de cameramensen van waar wij stonden, mobiel belde om te vragen waar zij bleven, waren die daardoor erg opgelucht daar ze niet wisten hoe ze op deze afgesproken plek in het bos moesten komen. Met de telefonische aanwijzingen van Ruud zagen wij de auto’s toen al snel de richting opkomen waar gefilmd zou worden.
Het liep gesmeerd allemaal. Ruud liep met Myrthe het dichte bos in en gaf haar het commando; blijf! Ondertussen was ik met Ivar vanaf de zijkant ook richting Myrthe gelopen en liet Ivar half tussen het struikgewas verscholen richting de cameraman kijken. Net op dat moment arriveerden de acteurs en actrices waardoor hij alles om zich heen vergat en stokstijf met lang uitgerekte hals en met de oortjes naar voren nieuwsgierig naar dat naderende vreemde schouwspel stond te kijken. Het was ook geen gezicht: volwassenen en een klein meisje die zich in prehistorische kledij hadden gestoken kwamen het bospad op gelopen tot kort voor de plek waar wij met de honden aan het filmen waren. Na nog een opname te hebben gemaakt waar het meisje alleen in het bos liep en Myrthe gelijk oplopend met het meisje door laag struikgewas haar volgde, stond alles wat betreft het opnemen van de honden er volgens de cameramensen perfect op en waren wij klaar. Zeer tevreden was men over de snelheid waarmee alles was gefilmd, alle ‘shots’ met de honden waren in één keer goed alleen de opname met het meisje moest een aantal keren worden overgedaan. Bij het ‘nog even napraten’ zag ik Ivar met een schuin oog naar al die rare mensen kijken met die lappen om hun lichaam, zelfs het meisje zag er niet uit met haar berenlaarzen en vreemde kleding. Snel pakte hij zo’n wijde mouw en wilde daar aan gaan schudden! Maar op mijn ‘niet doen joh’, liet hij haar verder met rust en ging toen stuk voor stuk al die ‘holbewoners’ nieuwsgierig bekijken en besnuffelen.
En net toen hij dit alles een beetje leuk begon te vinden moest hij mee de auto in terug naar huis.........
Bij het ‘nog even napraten’ zag ik Ivar met een schuin oog naar al die rare mensen kijken met die lappen om hun lichaam, zelfs het meisje zag er niet uit met haar berenlaarzen en vreemde kleding.