Vergiftigingen bij de hond ontstaan meestal doordat de hond het gif direct opeet.

Verschijnselen bij vergiftiging kunnen zeer uiteenlopen, variërend van braken en sloomheid tot ernstige zenuwverschijnselen (braken, overmatig speekselen, diarree, spiertrekkingen, krampen, vertraagde ademhaling, slapte en versuffing , trillingen, oogboltrillingen, omvallen, etc.)

Uw hond kan per ongeluk, maar ook met opzet vergiftigd worden.

Als uw hond in contact komt met een stof die een zeer schadelijke uitwerking op het lichaam kan uitoefenen spreken we van vergiftiging. Als er niet of te laat wordt ingegrepen, zal een ernstige vergiftiging vaak de dood tot gevolg hebben.

Als u denkt dat uw hond vergiftigd is, is het van levensbelang dat u onmiddellijk contact opneemt met uw dierenarts. U dient bij vergiftiging  op de volgende symptomen te letten op: braken, overmatig speekselen, diarree, spiertrekkingen, krampen, vertraagde ademhaling, slapte en versuffing.

Strychnine (C₂₁H₂₂N₂O₂) is een kleurloze stof die vaak wordt gebruikt als rattengif, in Nederland mag het niet verkocht worden. Het is de bitterste substantie die op de wereld voorkomt.
Strychnine veroorzaakt een zeer pijnlijke dood: minuten na inname beginnen de spieren in nek en hoofd samen te trekken, gevolgd door de spieren in de rest van het lichaam. De dood treedt in door verstikking of algehele uitputting.
Strychnine werd vroeger gebruikt tegen knaagdieren. Eventuele intoxicaties zijn dan ook kwaad opzet.
10 min. tot 2 uur na inname krijgt het dier stuipen, gevolgd door tetanie met gestrekte poten. Het gif wordt binnen 24 uur bijna volledig geëlimineerd, dus als het dier na die tijd nog leeft, verhogen zijn overlevingskansen. Heeft het een hoge dosis ingenomen, dan kunnen zijn ademhalingsspieren snel verlamd raken en kan binnen 30 minuten de dood intreden.

Rattengif en mollenverdelger (strychnine)

Muizen, ratten en mollenverdelger (Castrix)

Antivries

Wat te doen bij tekenen van vergiftiging?

• Bel onmiddellijk uw dierenarts.

• Verwijder voorwerpen of braaksel uit mond- en keelholte.

• Neem wat braaksel mee naar de dierenarts voor onderzoek.

• Als uw hond duidelijk versuft is, stuiptrekkingen heeft of erg opgewonden is geen eten of drinken geven i.v.m. verslikken.

 Laten braken
Om de hond te laten braken kunt u het beste direct naar de dierenarts gaan en een injectie met apomorfine laten geven. Dit is een braakopwekkend middel.

Is het niet mogelijk op tijd bij een dierenarts te komen dan kunt u ook zelf proberen het braken op te wekken. Hiertoe kunt u keukenzout achter in de mond doen en de hond laten drinken. Bedenk echter dat teveel zout averechts kan werken. In de regel stelt men dat meer dan 1,9 gram per kilogram lichaamsgewicht al giftig is en dat meer dan 3,7 gram per kg/lichaamsgewicht dodelijk is.

Voor de Saarlooswolfhond houden we aan dat u niet meer gebruikt dan 1 afgestreken theelepel zout per 10 kg/lichaamsgewicht en dat de hond maximaal 3 tot 4 afgestreken theelepels zout gegeven wordt.

Terpentine echter veroorzaakt een brandend gevoel in de slokdarm. Wanneer u de hond dan laat braken zal nogmaals de slokdarm beschadigd worden door die vloeistof.
Bij olie-achtige vloeistoffen wordt geadviseerd Norit te geven om de stof te binden. Voor de Saarlooswolfhond komt dat neer op 10 tabletten of capsules.
Bij stoffen die schuimvorming veroorzaken geeft u koffieroom of boter.

Voor alles geldt echter: bij twijfel de dierenarts raadplegen!

Tot slot:
Indien uw hond tijdens een wandeling vergif binnen heeft gekregen, maak daar dan altijd melding van. Hiermee voorkomt u dat ook andere honden het slachtoffer kunnen worden.