De rasnaam is en blijft Saarlooswolfhond

Naar aanleiding van de steeds vaker voorkomende verbastering van de rasnaam van de Saarlooswolfhond, heb ik in het laatst uitgekomen clubblad , mei 2012, van de NVSWH een artikel geplaatst uit 1982 van de heer Gisbert de Josselin de Jong over de schrijfwijze van de naam van ons ras en nu 30 jaar later blijkt dit nog steeds actueel.
Dat het niet van vroeger is zo vlak na de erkenning van de Saarlooswolfhond in 1975 bleek wel toen ik hoorde dat in het blaadje van de enkele jaren geleden tweede opgerichte vereniging de avls oftewel Algemene Vereniging voor Liefhebbers van Saarlooswolfhonden de rasnaam werd geschreven als: Saarlooswolfhond, Saarloos Wolfhond en zelfs als Saarlooswolfshond. Wat moet je als lid van zo’n rasvereniging die niet eens weet hoe de rasnaam geschreven dient te worden denken?
De schrijfwijze van de naam van hun vereniging is juist, niets mis mee. Maar wat schetst mijn verbazing als ik in hun officiële verenigingsorgaan de schrijfwijze op 3 verschillende manieren gedrukt zie staan, 26 X Saarlooswolfhond, 16 X Saarloos Wolfhond en 1X zelfs Saarlooswolfshond.
Zelfs de redacteur van het blad presteert het om in één citaat de rasnaam op twee verschillende manieren neer te pennen. Je zou toch van een redacteur van het clubblad van een rasvereniging mogen verwachten dat hij weet wat de officiële rasnaam is!

Maar laten we eerst Gisbert de Josselin de Jong de prominente kynoloog en persoonlijke vriend van Leendert Saarloos aan het woord laten.

W o l f h o n d  en   W o l f S h o n d

Het is opvallend, hoe weinig mensen het verschil weten tussen de Wolfhond en Wolfshond. En die ene letter, die S, maakt toch zo'n machtig verschil uit.
De eerste, de Wolfhond, krijgt dikwijls de S aan zijn naam toegevoegd en wordt dan Wolfshond genoemd.
Wolfshonden daarentegen worden bijna nooit voor Wolfhonden uitgemaakt. Ja, het is inderdaad uitmaken, want de naamsverwisseling is voor beide partijen beledigend.
Het voornaamste verschil tussen deze twee soorten is wel, dat de Wolfhond, dus zonder S, een zuiver gefokt ras is, waarvan een gedeelte zuiver wolvenafkomst is.
De Wolfshond, dus mét S, bestaat uit verschillende hondenrassen, die oorspronkelijk gebruikt werden voor de jacht op wolven.
Van de laatste, de Wolfshonden, worden thans nog twee rassen gefokt, namelijk de Russische Borzoi of Barsoi en de Ierse Wolfshond. De Barsoi is een windhondenras, gefokt uit in Rusland inheemse windhonden met behulp van enkele Britse honden. Deze, op korte afstand zeer snelle windhonden, waren oorspronkelijk bestemd voor de hazenjacht, soms ook voor de jacht op vossen. Sedert 1840 wordt de Barsoi evenwel hoger en forser gefokt om de wolf te jagen.
De jacht op wolven geschiedde echter niet uitsluitend met Barsoi's. Hierbij worden driften lopende honden van Russisch of Brits bloed gebruikt, welke honden de wolven uit de bossen drijven. Telkens, wanneer er een wolf uit het bos verschijnt, laten de jagers te paard hun sworra (dit is drietal) Barsoi's op hem los, soms enige sworra's na elkaar. De jagers ijlen hun Wolfshonden na, om wanneer de wolf geworpen is, deze te muilbanden of te doden.

De Barsoi is een hoge, slanke hond. De schofthoogte van de reu is 75 cm. en meer. Hij heeft een lang, smal hoofd en een lange vacht van glanzend, meestal wit of voornamelijk wit haar en een lange, lang behaarde staart. Tegen het einde der 19e eeuw schonk de Tsaar van Rusland enige van deze honden aan koningin Victoria van Engeland en aan de hoge Britse adel. Sedert die tijd is de Barsoi in West-Europa zeer in trek geraakt. De hierdoor dreigende ontaarding van dit type is gelukkig door talrijke vrienden in alle landen van West-Europa en ook in Duitsland tegengegaan, waardoor dit ras zijn type heeft bewaard.
De Ierse Wolfshond is de hoogste van alle honden. De reu moet minstens 80 cm schofthoogte meten. Meestal is dit veel meer en wordt de hoogte wel 90 cm, ja, zelfs wel 95 cm. Deze hond, ook een windhond, is veel machtiger en zwaarder gebouwd dan de Barsoi. Hij is ruwharig, en meestal grijs van kleur. In het oude Ierland was deze hond een zeer gevreesde tegenstander bij de oorlogsvoering. Ook jaagde hij de eland, die daar toen nog voorkwam.

Is U effe Blij, dat uw SWH een Wolfhond is en heet en geen WolfShond?

Ere wie ere toekomt maar Toepoel, eens 's lands bekendste honden kenner, kyno-verslaggever en encyclo-paedist, was het, die er van meetaf - toen Leendert Saarloos op ons advies zijn schepping begon te exposeren - op stond, dat ons ras genoemd zou worden: Wolfhond en persé niet WolfShond!
(Dat hij er vooral voor wilde waken, dat het verward of vereenzelvigd zou worden met de/zijn Ierse WolfShond, laten we buiten beschouwing. Dit mede correctheidshalve omdat hij en de ondergetekende nu niet bepaald gezworen kameraden waren.)
Die bewuste of beruchte, zo'n verschilmakende S-van-Simon was terug te voeren tot een vertaalfout in de titel van het in die dagen veelgelezen boek "Kazan de Wolfshond" van Curwood; toevallig ook lievelingslectuur van wijlen de Grote Leen ook nog.
Wat lezen we nu namelijk weer voor verschrikkelijks in de Telegraaf van 22 juni 1982 onder:
"Vreemde Ongelukken teisteren de film "De vierde Man" waar Renée Soutendijk en Jeroen Krabbé in spelen onder régie van Verhoeven?
DIT:
"Behalve een voorval met 'n leeuw van Rénee liep ook Jeroen gevaar. Er is een scène dat er een wolfshond op hem afspringt en hem naar de keel vliegt in een keihard gevecht.
Het was een riskante scène. Jeroen dacht eerst aan een stuntman, maar op de opnamedag zei hij toch "Ik doe het zelf". Daar hadden wij bewondering voor. Wel werd de wolfshond aan een lijn gehouden.
De hond sprong op hem af en naderde hem tot een paar centimeter van zijn keel. De lijn hield hem vast. Maar Paul Verhoeven filmde het een paar keer. En de laatste keer brak de lijn. De hond sprong op Jeroen af en rolde met hem al vechtend over de grond. Het waren vreselijke seconden, maar Jeroen doorstond het en de trainer wist de hond van Jeroen af te halen. En gelukkig was Jeroen niet gewond.
We houden deze scène in de film".

 NABESCHOUWING.
Met dit op het eerste gezicht overaccuraat "vallen over" dat ene lettertje verschil kunnen en willen wij ons graag verenigen! Er ís immers een kloof enwel speciaal innerlijk tussen een op wolven jagende èn een wat wolvenbloed (en daarmee- eigenschappen) voerende hond.
Wat nu de - meer dan de specialistische vakterm; Wolfhond ingeburgerde - aanduiding: WolfShond betreft gaat het er niet om wat woordenboekjes daaronder verstaan maar het publiek, het Nederlands sprekende volk, de massa.
En in die met de S ziet de doorsnee 'n wat felle, "scherpe" wolfsgrauwe al dan niet zuivere-Duitse Herder. Het karaktergenre dat politie of dresseur voor hét Certificaat precies voor dit "arrestatie"-werk zoekt, africht en in de praktijk inzet.
En hoe diametraal anders is ons ras ingesteld .......!!!
Eerder jegens vreemden in het eerst afzijdig althans niet zó spontaan allemansvriendelijk als sommige Spaniels en andere soorten.
Zo was volgens Leendert Saarloos, die overal dynamisch op afduikende WolfShond als blindengeleidegids in het verkeer dus op meestal de stoepen voor voetgangers niet even geschikt als zijn "dichterbij de natuur staan-de" ingekruiste van de Kilstroom creatie.
Zo kijkt bijvoorbeeld die behoedzamere, argwanendere "deelhond" vóór hij zich ergens onder of onderdoor waagt instinctief eerst veiligheidshalve wel degelijk omhoog............Met als gevolg en voordeel, dat "zijn" door hem als hond voortgetrokken blinde niet met z'n hoofd tegen een neergelaten zonwering of uitstekend winkel- of café-reclameschild opbotst. En zich bij een hardaankomende botsing lelijk bezeert, z'n eventuele zonnebril aan diggelen is met ook nog kans op glasscherfjes in de toch al beschadigde of niet functionerende oogkas!
Die lichamelijke schade afgezien van het moreel verlies van vertrouwen in het hele blindengeleidehonden-wezen en- systeem!
Hoe de van het licht hunner ogen verstokenen metterdaad dat helaas woordelijk "blind"vertrouwen weleens voorgoed kwijtraken, weet u van de tv (Frits Bom) maar al te goed!
Er ís dus al met al een enorm vooral geestelijk en soms ook uiterlijk verschil, een differentiatie aangegeven in de schrijfwijze en woordkeus.
Daarom zijn we verheugd dat - trouwens voor de zoveelste-keer - op dit quasi pietluttig verschil-in-spelling duidelijk geattendeerd is.

G. de Josselin de Jong

============================================================================================

In eerste instantie is het de rassenkenner en kynoloog de heer G. de Josselin de Jong geweest die het balletje opgooide om de Europese Wolfshond in veilige handen te loodsen. Hij was een gerespecteerd bevriende relatie van Leendert Saarloos. Zij hadden elkaar leren kennen in de oorlogsdagen toen de Josselin de Jong bij Saarloos ondergedoken was.
De Josselin de Jong wist enkele prominenten te interesseren die de Raad van Beheer moesten overtuigen de Europese Wolfshond als ras te erkennen.
In juni 1975 was het eindelijk zover, de erkenning was er door! Een nieuw Nederlands ras was geboren luisterend naar de naam Saarlooswolfhond!

In 1977 volgt de erkenning door de Fédération Cynologique Internationale als Saarlooswolfhond.
De standaard van de Saarlooswolfhond wordt bij de Fédération Cynologique Internationale geregistreerd onder nummer 311 en geeft aan dat de naam uit één woord bestaat, geen ‘s’ tussen wolf en hond mag bevatten en dat de naam afgekort kan worden tot SWH. En wordt op 10 november 1981 officieel door hen erkend.
De herschreven en thans geldende standaard is van kracht geworden op 20 oktober 1993.
Daarnaast geeft de standaard aan dat het ras is ingeschreven in rasgroep 1 (herdershonden) en dat het geen ge-bruikshond is.

Bij de Raad van Beheer wordt de schrijfwijze van het ras zowel onder ‘Rashonden’  als bij
‘Erkende Rasverenigingen’  in beide gevallen de rasbenaming als één woord geschreven.

De Rasnaam en de Raad van Beheer op Kynologisch Gebied in Nederland.

 Op de NHSB-stambomen van de Saarlooswolfhonden stond lange tijd de rasnaam als
SAARLOOS  WOLFSHOND geschreven.

Nadat ik vele malen had gebeld en brieven had geschreven, in 1975 ben ik daar al mee begonnen, naar de Raad van Beheer over de foutieve spelling van de rasnaam werd de S er voorgoed tussenuit gehaald maar tot op de dag van vandaag staat op alle stambomen nog steeds de rasnaam vermeld als SAARLOOS  WOLFHOND.
In mijn pogingen om SAARLOOS WOLFHOND in Saarlooswolfhond op de stambomen te wijzigen heb ik de moed na geruime tijd maar opgegeven.
De correspondentie daarover heb ik uiteraard bewaard en vond ik kortgeleden terug bij het ruimen van oude documenten over de SWH die na 37 jaar vergaren de kasten uitpuilen. De laatste brief van het bureau van de Raad v Beheer is uit 1995. Daarna heb ik alles maar laten rusten. Wel werd er vanaf die tijd op alle officiële brieven die de RvB doet uitgaan altijd de rasnaam van het ras als Saarlooswolfhond juist geschreven.

De rasnaam van ons Nationale Ras wordt op de stambomen van de Koninklijke Maatschappij Sint-Hubertus (KMSH) in België vermeld als Saarlooswolfhond.

Van al diegenen die bij de erkenning van het ras aanwezig waren in 1975 zijn nu alleen

• Cees van der Teen (tot aan Leendert Saarloos’ dood verzorger van de Europese Wolfshonden aan de Dordtsche Kil, mede oprichter van de NVSWH en daar jarenlang als bestuurslid zijn steentje bijgedragen aan de opbouw van wat nu de huidige Saarlooswolfhond is. Sinds 2000 drager van de Zilveren Erespeld van deze rasvereniging.)

• Martin v.d. Weijer (ten tijde van de erkenning van de Saarlooswolfhond directeur van het bureau van de Raad van Beheer. Had daardoor grote invloed op de indeling in de rasgroep Herdershonden en de schrijfwijze van de rasnaam.), en

• M. Saarloos

nog in leven.
Toen op 6 oktober jl. keurmeester M. v.d. Weijer ons ras keurde heeft Ruud hem daarover aangesproken.
Pertinent Saarlooswolfhond als één woord  bevestigde de heer van der Weijer datgene wat wij al 37 jaar weten.

Op diezelfde tentoonstelling waren twee Tsjechoslowaakse Wolfhonden ingeschreven. Eén van hen, een reu ingeschreven in de Tussenklas, bezorgde menig omstander de schrik van hun leven. Wát een agressie, om bang van te worden. Exposant sleurde tenslotte zijn Tsjech op de achterpoten, half ophangend aan de slipketting de ring uit om erger te voorkomen. De hond klapperde met zijn volledige gebit bloot de kaken op elkaar en pro-beerde naar alles en iedereen uit te halen. Omstanders spoten uiteen en beschermden hun honden voor dit agressieve dier.
Twee weken later in Utrecht keurde mw. Roel van Veen zowel de Saarlooswolfhonden als de Tsjechoslowaakse Wolfhonden. Ruud en ik zaten samen in gemakkelijke stoelen naar de keuringen te kijken. Een Tsjech kwam de ring in, een jonge reu precies even oud als Koszha en dus ingeschreven in de Jeugdklas. Import Polen en als eigenaar een Nederlandse exposant. De keurmeester liep op de exposant en zijn Tsjech af en vroeg de eigenaar e.e.a. Toen zij zich bukte om de hond te bekijken haalde hij vol agressie naar haar uit. Ze schrok behoorlijk, draaide zich om en ging even rustig aan de tafel in de ring zitten. Even later stond ze op en ging nogmaals richting exposant en hond. Toen ze hen benaderde haalde de hond voor de tweede keer met alle tanden bloot naar haar uit. Niet alleen ik, maar ook keurmeester Roel van Veen schrokken zich rot. Ze verstijfde, draaide zich naar de exposant en stuurde hem met zijn Tsjech de ring uit. Zeer terecht gediskwalificeerd!

Kort na de tentoonstelling in Zwolle ontving ik een, met de hand geschreven, brief van de keurmeester van de Tsjech aldaar. Daarin kort over de erkenning en zijn vriend de Josselin de Jong en de bij de erkenning ook aanwezige Drs. N. v.d. Velden. Kwam het door zijn ervaring bij de keuringen met de agressieve Tsjech en de daarna de ring instappende superlieve, zachtaardige, vrije, Koszha? In ieder geval kwam hij terug op het boek “Saarlooswolfhond”. (citaat. “Het prachtig uitgevoerde werk met de toelichting op het juiste type, zo bitter hard nodig in een tijd, dat de concurrentie van met name de Tsjechoslowaakse een bedreiging gaat teweeg brengen die onherstelbare schade kan toebrengen. Laten we hopen, dat de Saarlooswolfhond hiervan verre zal blijven.” “Hartelijk dank voor uw prachtige en kordate inzet voor uw geliefde ras”.

Ja, ja, het staat er mooi maar niet één maar wel drie dikke boeken vol kan ik schrijven over het geknoei met Tsjechen inkruisen van een samengeklonterde groep ‘fokkers’ zich noemende de Leendert Saarloos Stichting uit de jaren ’80 welke populatie honden later is overgegaan naar de 2^de vereniging van wat nu de AVLS is en daarmee vrolijk verder fokt.
Op mijn roepen toentertijd dat de Saarlooswolfhond kapot ging door het inkruisen van Tsjechen stond ik moederziel alleen in een immense woestijn, al schreeuwde ik de longen uit het lijf, niemand wenste te luisteren en kreeg ik als antwoord: ‘Tsja, mevrouw Pielanen, daar kunnen we niets tegen doen.
Af en toe een officiële berisping uitdelen aan die of gene maar de kruisingen van deze twee rassen, nee, daar is nooit door wie of wat dan ook ingegrepen.

Maar daarover later meer……..

Diny