De afgelopen tijd veel bezoek gehad van bazen-en-bazinnetjes met hun Saarlooswolfhond. Voor Koszha één groot feest al die visite-honden, voor Ivar ook als het maar geen reuen zijn maar wat betreft teefjes kunnen het er niet genoeg zijn. Dolle pret buiten, en binnen uithijgen terwijl de twee-beners aan de koffie zitten.
Vorige week kwam Bianca het pad op met naast haar een huppelende pup Maggie. Koszha zat in de vensterbank voor het grote keukenraam. Kéék, keek nog eens naar buiten, toen naar mij, weer naar buiten en begreep er duidelijk niets van. Toen de kleine Spaanse Schone met haar grote bruine vlekken, hangoren en guitige snuitje eenmaal binnen was begreep ze het: dit is een puppy. Héél zachtjes begon ze Maggie te besnuffelen die vooralsnog onderdanig deed maar al snel was er van dat onderdanige gedrag niet veel meer te bespeuren. Nergens van onder de indruk liet Maggie blijken dat ze het hier wel heel erg leuk vond, liep heen en weer in de brede vensterbank, plofte in de stoelen, en stoeide met Koszha dat het een lieve lust was.
Gisteren kwam er weer een ‘échte’ hond op bezoek. En wat voor één, een spetter van een gozer liet Koszha blijken, ze ging helemaal uit haar dak en deze ‘spetter’ van een Saarlooswolfhond-reu viel op zijn beurt als een blok voor haar. Wat is het toch ontzettend leuk om te zien als twee honden zo kunnen genieten van elkaars gezelschap. Na een tijdje kroop ‘spetter’ helemaal versleten onder de tafel met zijn kop op onze voeten en hield de oogjes met geen mogelijkheid meer open. Later buiten had hij weer genoeg energie om met Koszha te dollen en achter elkaar aan te jagen.
Bij binnenkomst van dit bezoek kreeg ik een prachtige, grote bos bloemen in de handen gedrukt. Hé, wat is dat nu, hier is niemand jarig hoor merkte ik op. Lees het kaartje maar zeiden deze Saarlooswolfhondbaasjes.
De rest van de middag hebben we daar veel lol om gehad….
