Myrthe Megera Timberley in volle aktie tijdens het voorbrengen op een tentoonstelling
Al vele jaren worden pup-eigenaren geadviseerd met hun pup een puppycursus en eventueel aansluitend de basis gehoorzaamheidscursus te volgen.
Zo’n 20 tot 25 jaar geleden kon je er dan de klok op gelijk zetten dat de meesten van een koude kermis thuis kwamen. Weggegooid geld omdat de G&G-instructeurs geen idee hadden hoe ze met de Saarlooswolfhond om moesten gaan. Velen hadden nog nooit van het ras gehoord en namen niet de moeite zich in het karakter van de Saarlooswolfhond te verdiepen. Snel werd een verouderde encyclopedie, als ze die al hadden, opengeslagen en tot ieders verbazing stond het ras er niet in. De latere naslagwerken vermeldden wel het ras en beschreven in het kort waaruit het ontstaan was. Gelukkig, er werd een Duitse Herder genoemd. Prompt de eerste de beste cursusdag daarna werd de Saarlooswolfhond met zijn eigenaar onder handen genomen en moest er geoefend worden op de manier waarop de DH aangepakt werd. Tot wanhoop van iedereen werkte dit absoluut niet. Vervolgens nam de eigenaar vertwijfeld met de fokker van zijn pup contact op. Veelal werd dan het advies gegeven naar een andere vereniging of KC te gaan. Eén waar wel rekening gehouden werd met het karakter van de Saarlooswolfhond zodat wel successen behaald werden. Al moet u hierbij niet denken aan het behalen van het Nederlands Kampioenschap G&G. Dat is nou net weer te hoog gegrepen.
In de loop van de jaren daarna is bij veel KC’s en verenigingen het besef gekomen, dat het nog zo’n gek idee niet was de instructeurs zelf cursussen te laten volgen. Met als gevolg dat het kennisniveau van de instructeurs omhoog ging en men ook beter met de Saarlooswolfhond, en een aantal andere rassen met vergelijkbare karakters, over weg kon.
De laatste paar jaar echter lijkt het wel of al deze instructeurs met hun hobby gestopt zijn en dat de huidige generatie instructeurs geen opleiding gevolgd hebben of denken het ondanks dat toch beter te weten. Al diverse malen nemen, wederom vertwijfelde, eigenaren van jonge Saarlooswolfhonden contact op omdat het mis gaat tijdens de gehoorzaamheidslessen. Heel snel wordt er door instructeurs geadviseerd een gedragstherapeut in de armen te nemen. De kreten “verlatingsangst” en “kennelsyndroom”, om er eens twee te noemen, vliegen over het trainingsveld.
Is er dan iets mis met de Saarlooswolfhond? Nee. Of eigenlijk Ja. Vanwege het karakter zijn ze geneigd de omgeving constant in de gaten te houden. Je weet maar nooit wat er een stukje verder gebeurt waarop, op wat voor manier dan ook, gereageerd moet worden. Voor velen helpt ook dat stukje kaas of worst of brokje dan niet meer. Daarnaast zou je haast zeggen, dat dit ras te intelligent is om al die oefeningen te doen. Een keer een oefening doen gaat nog, maar een tweede keer wordt al minder, laat staan een derde keer. De baas heeft toch de eerste keer al gezien dat de hond de gewenste oefening uitvoerde? Waarom dan nog een keer, zie je de hond denken. In dit soort gevallen, neem je als eigenaar je verantwoording. In het vervolg ga je naar die lessen met het idee dat, hoewel de hond andere dingen veel leuker vindt, beiden er toch iets van opsteken en dat het voor de socialisatie van de hond wel heel goed is. Tenslotte leert hij met andere honden omgaan en bovendien leer je als baas gaandeweg wat de hond van plan is, alleen al door zijn hele mimiek te bekijken. Da’s dan weer mooi meegenomen......
En als je het dan toch niet meer weet, neem dan eerst contact met de fokker van uw puppy op. Die heeft voldoende kennis over de Saarlooswolfhond in huis. En die gedragstherapeut? Die komt pas in uiterste nood om de hoek kijken en voor het zover is houdt hij zich bezig met anderen die zijn hulp harder nodig hebben.
Bovenstaande is zonder meer ook van toepassing op hen die een herplaatshond in huis nemen, ongeacht de leeftijd van die hond. Probeer zo snel mogelijk met de hond een cursus te gaan volgen. Beiden gaan aan elkaar wennen, elkaar beter begrijpen. Alleen in dit geval geldt: De hond wordt de eerste tijd NOOIT losgelaten. Pas als hij een goede band met zijn nieuwe eigenaar heeft opgebouwd, mag hij los en dan de eerste malen alleen nog op een dusdanig plaats dat hij niet de kuierlatten kan nemen.
Zou blijken dat die gehoorzaamheidscursus in alle opzichten keer op keer in een rampoefening uitdraait, probeer dan eens de ringtraining te volgen. Ook al ga je niet met je hond naar de tentoonstelling, hij leert wel naast je mee te lopen. En in plaats van op commando te gaan liggen of zitten, ondanks dat het makkelijk is als hij dat doet, kan hij gewoon blijven staan. Maar ook nu komt hij in aanraking met andere honden, andere mensen, andere omstandigheden. Voor zijn zelfvertrouwen en zijn socialisatie alleen maar goed. Bovendien worden deze lessen over het algemeen gegeven door mensen met ervaring op tentoonstellingsgebied en dus weten hoe de verschillende rassen behandeld en benaderd moeten worden. En da’s ook weer mooi meegenomen.....
