Degeneratieve myelopathie (DM) is een aandoening van het zenuwstelsel veroorzaakt door een verandering in een gen en het al dan niet aanwezig zijn van een allel, een variant van een gen. Het gevolg hiervan is dat de beschermende stof (myeline) rond de zenuwen beschadigd raakt of zelfs verdwijnt, waardoor verlammingsverschijnselen gaan optreden omdat de zenuwen gaan afsterven. Als eerste raken de zenuwen in de achterhand aangetast, waarna de ziekte zich uitspreidt naar de rest van het lichaam. De aandoening is altijd dodelijk. Er is geen genezing mogelijk, wel schijnt het verloop van de ziekte vertraagd te kunnen worden middels bepaalde medicijnen.

De aandoening zou vergelijkbaar zijn met ALS (amyotrofe laterale sclerose) bij de mens. De aandoening DM komt inmiddels bij 43 hondenrassen voor. In 2008 is in de Verenigde Staten een genetische test ontwikkeld waardoor de ziekte middels DNA-testen opgespoord kan worden. Later is in Nederland deze test beschikbaar gekomen voor de Saarlooswolfhond en de Tsjechoslowaakse Wolfhond. Honden kunnen of drager zijn, dan hebben zij slechts één gemuteerd gen of lijder, die twee gemuteerde genen hebben. Honden waar geen gemuteerde genen zijn aangetroffen, worden vrij gegeven. Omdat echter 2 als drager en 1 als vrij geteste honden toch nog DM ontwikkelden, vermoeden onderzoekers dat er meer ras-afhankelijke soorten DM zijn.

De uiterlijke kenmerken van DM lijken veel op de kenmerken van bijv. hernia, spondylose, tumoren, infecties, enz. De DNA-test zal, naast andere testmethoden, de doorslag moeten geven.

De ziekte openbaart zich meestal tussen de 6 en 14 jaar en over het algemeen treedt de dood in na 6 tot 18 maanden nadat de eerste tekenen zich openbaarden. Desondanks is ook al bij honden van slechts drie jaar de aandoening geconstateerd.

Symptomen:

• zwakte en coördinatieverlies in de achterhand

• slepen en waggelen met de achterpoten en struikelen

• nagels slijten en voeten raken beschadigd

• omvallen

• lopen gaat steeds moeilijker

• aantasting vitale organen

• stressgevoeligheid

• incontinentie betekent meestal dat het einde nabij is.

Bij de Saarlooswolfhond is, zoals in een ander artikel geschreven, sprake van 2 subpopulaties. Wat opvalt is dat deze aandoening tot op heden niet is aangetroffen, zowel via DNA-testen als via klinische beelden, bij de honden van de raszuivere subpopulatie. Bij de andere subpopulatie komt deze aandoening echter op grote schaal voor. Niet zo verwonderlijk wanneer men beseft dat daar onder andere Tsjechoslowaakse Wolfhonden ingekruist zijn. Volgens publicaties op internet is het aantal dragers en lijders van deze aandoening bij dit ras nog groter dan bij de Saarlooswolfhond wat weer te verklaren valt uit het feit dat bij de opbouw van de Tsjechoslowaakse Wolfhond een veel groter aantal Duitse Herders is gebruikt.

Wel wordt door vertegenwoordigers van deze tweede subpopulatie beweerd dat de DNA-test niet geldig is voor de honden uit de eerste, raszuivere, subpopulatie omdat daar een ander gen verantwoordelijk zou zijn. Omdat echter anderen stellig beweren dat beide subpopulaties, ondanks hun gescheiden opbouw, genetisch gelijk aan elkaar zijn, is deze stelling hoogst opmerkelijk. Of beide populaties zijn genetisch gelijk, dan is deze test dus betrouwbaar voor beide subpopulaties of er is duidelijk sprake van twee gescheiden subpopulaties en in feite twee variëteiten en is bij de raszuivere subpopulatie geen sprake van het voorkomen van DM.

Stamboom-onderzoek wijst uit dat de foklijnen van de dragers en lijders van DM bij de Saarlooswolfhond allemaal uitkomen bij de ingekruiste Tsjechoslowaakse Wolfhonden en die honden waarvan kenners twijfels hebben omtrent de afstamming.

Een schema hoe DM vererft, aangegeven middels rode lijnen, kunt u hier opvragen. (nb. dit schema is ruim 3 meter breed)