Bij het opruimen van de kasten waarin karrenvrachten vol oude gegevens, artikelen, foto’s, enz. over Saarlooswolfhonden waren opgeborgen vroeg ik mij iedere keer weer af: naar het ‘oud papier’ en wanneer dat zou worden opgehaald langs de kant van weg zetten? Of toch nog maar bewaren? Veel is er weggedaan maar dikwijls kon ik het toch niet over m’n hart verkrijgen sommige gegevens weg te doen.

Zo ook de Kynologische tijdschriften waaronder ‘De Hondenvriend’ die nog uit vóór de tweede wereldoorlog stammen. Toen in de jaren ’70 van de vorige eeuw Prof. Han van Wijk een dag bij ons was bracht hij voor mij een stapel oude hondentijdschriften mee. Hij had toen wegens zijn leeftijd al geen Wolfhond meer en wilde erg graag Timber en Baika zien. Prof. van Wijk was een vriend van Saarloos en iedere zaterdagmorgen kwam hij met de trein vanuit Leiden naar Dordrecht om bij de Wolfhonden te kunnen zijn. Tot aan zijn overlijden heb ik regelmatig contact met hem gehad en hem op de hoogte gehouden van het ‘wel en wee’ rond het ras en de vereniging.

Al in 1938 (negentienhonderdachtendertig) werd er in de Nederlandse Kynologische bladen een hevige discussie gevoerd tussen voor- en tegenstanders van de WOLFSBASTAARDEN  van Leendert Saarloos. Het publiekelijke gekrakeel vond plaats tussen de hoogste heren uit de Kynologie t.w. de hoofdredacteur van de ‘Hondenvriend’ Han Jungeling, het redactie-lid G. van Herwaarden, de secretaris van de Raad van Beheer J.L.J.J. Harms, de Geneticus Dr. A.L. Hagendoorn, G. de Josselin de Jong  vriend van Leendert Saarloos, alsmede de bekende Dr. W. van den Akker en de grootste tegenstander van Leendert Saarloos de heer Quartero die met grote stelligheid beweerde dat de wolfsbastaarden van Saarloos de meest gruwelijke en enge ziektes zouden overbrengen op de huishonden van toen.

Jaren geleden heb ik eens diep adem gehaald en ben ik aan de grote klus begonnen om de artikelen die over de Saarlooswolfhond (Europese Wolfshond) gaan in deze oude, vergeelde bladen over te tikken in de oude spelling wat betekende dat ik woordje voor woordje moest tikken. Ik heb dat toen in hoofdzaak gedaan omdat het papier (oorlogs kwaliteit!) zo broos en vergeeld was dat de letters bijna niet meer te lezen waren. Fotokopiëren was niet mogelijk en ook onder de scan was er als resultaat alleen maar een bruine ondergrond te zien waarop je nog vaag wat letters kon onderscheiden.

Diny